Devoid § 2

Het 'gedachten- en ruimte buigende' deel

Sommige van die eerder genoemde zeer grote deeltjes zullen stabiel zijn, maar op een gegeven moment te massief worden voor hun afmetingen en ineenstorten tot superkleine virtuele zwarte gaten (eindelijk, de populaire benaming). Deze zullen materie verdampen tot energie voordat je 'a' kan zeggen. Deze virtuele zwarte gaten zijn al wat groter, maar zijn voor ons nog nauwelijks op te merken, hoewel dit zich overal afspeelt. De interacties die ze onderling hebben en ook tussen alle eerder beschreven interacties van energie, kwantumfluctuaties, virtuele deeltjes en materie, hebben uiteindelijk allerlei extra interessante emergente effecten die overal optreden. Ze gebeuren zelfs recht voor onze ogen en door ons heen.

Dat is wat virtuele zwarte gaten (ook wel Planck relics genoemd) zijn.

Zoals je kunt zien (of beter gezegd, niet kunt zien), werken het zichtbare en onzichtbare universum vlak onder onze neus op elkaar in. Dit gebeurt via de universele aard van energie. Emergente effecten en de oneindigheden op elk punt in de ruimte bestaan er daardoor. Wij realiseren ons niet dat er een onvoorstelbare hoeveelheid snelle materie verdampende virtuele zwarte gaten bestaan die overal om ons heen en zelfs door ons heen aanwezig zijn (ja, overal), omdat dit alles voortdurend op een minuscule schaal en in een zeer kleine hoeveelheid tijd gebeurt. Maar de effecten worden 'zichtbaar' wanneer grote gebieden in de ruimte in elkaar storten zoals tijdens een supernova die een zeer gecondenseerde vorm kan achterlaten van de opeenhopingen van deze virtuele zwarte gaten door de gehele ruimte.

Deze hebben allemaal bijkomende directe en opkomende effecten naast alle andere eerder genoemde verschijnselen. Alles gebeurt continu. Van de voortdurende interactie van energie met zichzelf tot aan het samensmelten van zwarte gaten. De vorming van een zwart gat kan worden gezien als het punt waarop een kracht die wij gewoonlijk als zeer zwak bestempelen in feite de overhand krijgt over materie. (zwaartekracht zal in een ander deel worden 'bekeken')

Er zijn een enorm aantal moeilijk te detecteren zwarte gaten, een heleboel ongelooflijk grote en bijna elke grootte daartussen. Verwacht dat er veel meer zwarte gaten 'die niet zouden moeten kunnen bestaan' ontdekt zullen worden in de toekomst. Afhankelijk van hoe groot ze zijn, verdampen ze materie extreem snel tot energie of voor een zeer, zeer lange tijd. (tijd zal ook in een ander deel worden ‘bekeken')

Het zijn de oneindigheden (in realiteit en in formules) waar de meeste wetenschappers zo'n hekel aan schijnen te hebben.

Dat is wat zwarte gaten zijn.

Nu wordt het deel over lading (en spin en andere quantumzaken) belangrijker. Hoewel lading niet werd genoemd in "Het 'onzichtbare' deel", betekent dat niet dat het er niet was. Alle interacties van pure energie beginnen ver onder Planck lengtes te gebeuren en dit is wat ons ervan weerhoudt om dit alles rechtstreeks waar te kunnen nemen.

Terwijl het proces van de energie-interactie met zichzelf doorgaat, ontstaan de ladingen. Op het kwantumniveau gebeurt dat zo veel dat ze elkaar meestal opheffen. Maar in sommige gebieden waar ze elkaar niet opheffen, kunnen ze zich juist opbouwen.

Dat is waar ladingen vandaan komen.

De ladingen zijn in het begin erg zwak en door voortdurende opbouw worden ze vele malen sterker. Ze zijn nog steeds onvoorstelbaar zwak. Maar bedenk ook dat het proces van energie die voortdurend overal met zichzelf in interactie is, nog steeds gaande is. Dus ook al zijn er nu wat ladingen opgebouwd, nieuwe opkomende ladingen kunnen nog steeds alle eerder genoemde verschijnselen veroorzaken. Vanwege de voortdurende energie-interactie zullen sommige nog sterkere regio's van deze ladingsopbouw elkaar ofwel herhaaldelijk opheffen, ofwel zich op sommige punten nog meer opbouwen, waardoor sommige nieuwe opkomende punten van zeer sterke ladingen ontstaan. Dit zijn de ladingen die alleen effect hebben op extreem korte afstanden. Wij noemen deze effecten krachten, en omdat ze voor ons op punten lijken zien wij deze effecten soms als deeltjes.

Dat is wat de sterke kracht en de Gluon kracht overbrengende deeltjes zijn.

De ladingen zijn nu dus zeer sterk op korte afstand, maar vormen nieuwe synergieën tussen elkaar. Naarmate die synergieën verder en verder van elkaar verwijderd zijn, zullen ze op enige afstand zwakker worden. Maar bedenk wel dat zelfs hier het proces van energie die voortdurend overal met zichzelf interageert nog steeds gaande is. Dus ook al zijn er nu opeenhopingen van synergieën van ladingen, nieuw opkomende ladingen kunnen nog steeds alle eerder genoemde effecten veroorzaken. Dit veroorzaakt een aantal nieuwe manieren waarop de ladingen zich kunnen gedragen, waarbij sommige nu positief zijn, sommige negatief zijn, en sommige elkaar opheffen en neutraal worden. Al deze ladingen kunnen alleen op relatief korte afstanden effect hebben.

Dat is wat de zwakke kracht en de W & Z kracht overbrengende deeltjes zijn.

De opeenhoping van de verschillende ladingen bovenop de voortdurende wisselwerking van energie met zichzelf veroorzaakt grotere opeenhopingen van ladingen en krachten die weer nieuwe energie-interacties, materiedeeltjes, of al het bovenstaande zullen vormen en weer meer van al het bovenstaande zullen veroorzaken en daardoor nog meer emergente effecten waarvan sommige nieuw zijn.

Het 'geraffineerde' deel

Alles wat tot nu toe beschreven is, was voornamelijk afgeleid van wat bekend is over het heelal, wat experimenten tot nu toe aan het licht brachten en wat zij momenteel nog aan het licht brengen.

Waar alle voorgaande delen over gingen, waren er om de setting waarin het universum zich ontvouwt in een geheel nieuw perspectief te plaatsen. Een deel van wat tot nu toe is beschreven, heeft wellicht geklonken alsof het een beschrijving is van de Oerknal-theorie. Dat is waar, want het lijkt er sterk op. Deze hypothese probeert niet de huidige modellen te veranderen. Zij probeert alleen een ander perspectief te geven van waarom het allemaal gebeurt. 

De voortdurende interactie van energie met zichzelf is 'De Oerknal' die overal onophoudelijk opnieuw plaatsvindt. Het meeste daarvan is voor ons niet waarneembaar, omdat het onder Planck-schalen gebeurt. Hoewel wij ons er niet van bewust zijn dat dit overal en voortdurend gebeurt, is dat hetgeen wat de werkelijkheid in stand houdt.

Op een activiteitenschaal van nul tot oneindig bestaat de observeerbare werkelijkheid slechts uit een zeer klein gedeelte. Dit deel heeft een boven- en een ondergrens. 

Het deel dat het dichtst bij nul ligt, ligt rond het punt waarop het lijkt alsof alles bijna stilstaat. We hebben er een naam voor.

Dat is wat het absoluut nulpunt is.

Op dat punt veranderen plotseling sommige ladingen (ook met alle andere kwantumzaken) en emergente effecten.

Maar door de emergente effecten die tot nu toe al hebben plaatsgevonden, is dat punt niet voor elk materiaal hetzelfde. Er zijn een heleboel mogelijke configuraties van elementen die allerlei effecten kunnen veroorzaken. De manier waarop de interactie van energie met zichzelf uiteindelijk alles beïnvloedt, wordt daarbij nog iets duidelijker. 

Dat betekent dat op basis van de configuraties van materie, de soorten velden die er zijn en onder welke druk dat gebeurt, de werkelijke temperaturen waar deze verandering plaatsvindt niet voor alles gelijk zullen zijn aan het absolute nulpunt. 

Dat is de reden waarom de temperaturen of drukken waarbij dit alles gebeurt, zo sterk kunnen verschillen tussen de elementen en ook tussen complexe combinaties van de elementen.

Dat is waar de kritische temperaturen van de elementen en van hun chemische samenstellingen vandaan komen.

Daar waar materie bijna stationair is, en dus de temperaturen zeer laag zijn, leidt de accumulatie en het ontstaan van effecten van energie die met zichzelf interageert tot de meeste activiteit in deze zeer dichte gebieden. Dit betekent dat er veel meer activiteit is in het 'onzichtbare deel', zoals in een eerder hoofdstuk werd beschreven. En, hoewel het voor ons lijkt alsof sommige ladingen plotseling verdwenen zijn, zijn ze in feite sterker geworden beneden de voor ons herkenbare schalen. Dat is de reden waarom magnetische velden plotseling dingen in de lucht kunnen 'vastpinnen', waarom elektriciteit plotseling zonder weerstand kan stromen en waarom vloeistoffen plotseling zonder viscositeit kunnen vloeien. 

Dat is wat supergeleiding en superfluïditeit zijn.

Elke andere interactie vindt plaats in de gebieden waar de snelheid van de verspreiding van alles wat genoemd werd over de interactie van energie met zichzelf (in het bijzonder van het foton) lager of hoger is dan de bereiken waar detectie van elektromagnetische straling mogelijk is.

Dus alles wat langzamer beweegt dan het absolute nulpunt en alles wat sneller beweegt dan de lichtsnelheid is in principe onzichtbaar voor de huidige staat van onze sensoren en zintuiglijke apparatuur.

In deze gebieden zullen we uiteindelijk donkere materie en donkere energie vinden.

Dat wil niet zeggen dat donkere materie en donkere energie alleen daar zijn. Net als al het andere dat zich voordeed tijdens de meervoudige interacties van energie met zichzelf, doen ze zich ook voortdurend overal voor, maar buiten een schaal die we momenteel (januari 2020) comfortabel kunnen waarnemen.

Er is nog veel meer waarover ik zou willen schrijven. Maar hoewel deze hypothese in de kern oneindig is, heb ik geen oneindige hoeveelheid tijd.

De meeste van de tot nu toe beschreven interacties zijn op zo'n kleine schaal dat we al die interacties als bijna hetzelfde beschouwen.

Maar er is een manier om het allemaal anders te interpreteren zonder de huidige modellen te hoeven veranderen. Bijvoorbeeld door alleen de ontbrekende delen toe te voegen of door beter te begrijpen waarom sommige modellen alleen op sommige gebieden werken en op andere niet. En ook door te begrijpen waarom er zoveel theorieën zijn die op bepaalde gebieden juist lijken en waarom sommige daarvan met elkaar in strijd lijken te zijn of niet met elkaar verenigbaar lijken.

Had ik maar meer tijd (of een 'braincomputer interface' 🙂 ).